Whoa! Een kind op m’n kussen!

Posted on 23 maart 2015


Vorige week waren we met dik veertig man op een sesshin met Jeff Shore in Hoepertingen, een klein plaatsje in België.

Er zat dit keer een school boven de ruimte waar we zaten. Tijdelijk, want hun gebouw werd verbouwd. Dat liep wat uit, ze zouden in februari al teruggaan, maar de laatste prognose was mei of juni.

Omdat wij daar zaten werden de kinderen onderworpen aan een wreed stilteregime. Volledig onnodig natuurlijk, wat is er mooier dan het geluid van spelende kinderen tijdens zazen, maar zo was het nu eenmaal afgesproken tussen de verhuurder van de zaal en de juffen van de school. Als er al een kind het waagde om bij binnenkomst of buitengaan toch geluid te produceren, kon die rekenen op een gedecideerd ‘ssssst, sssst’ van de juf.

Van de weeromstuit raakten de kinderen mateloos nieuwsgierig naar wat we daar dan wel precies deden. Zozeer, dat de organisatie van de sesshin een prachtafspraak maakte met de juffen: de kinderen zouden met ons meezitten.

Het ging als volgt: wij legden onze zitkussens opzij en gingen naar buiten voor kinhin, het loopje tussen de zitperiodes door. De kinderen kwamen binnen en gingen alvast bij een mat staan. Toevallig toevallig waren er precies zoveel kinderen als deelnemers aan de sesshin! Dus toen we terugkwamen, stonden daar veertig Vlaamse schoolkinderen een beetje bedeesd in de zendo, bij elke mat één.

Het was fantastisch! Het was zo bijzonder. Vertedering alom natuurlijk, ik heb nog nooit zoveel stralende gezichten gezien tijdens een sesshin. Het was ook een beetje als het voetbalelftal dat met een kind aan de hand van elke speler de dugout uit komt. Maar back to business. Klappers, buigen (de kinderen ook! Ze waren goed voorbereid!) en zitten, met z’n allen in seiza (op de knieën), anders past dat niet hè, op één mat.  De jiki (die de klappers en de bel slaat) liet zijn jeugdige matgenote het begin van de zitperiode aangeven. Vijf minuutjes later bogen we weer en gingen de kinderen terug naar de klas.

Mán, het zag er zo gaaf uit. Ik wou dat ik stiekem een foto gemaakt had.

De volgende dag kwam ik de juf met een paar kinderen tegen en vroeg hoe ze het vonden. “Koel!”, zeiden ze. Ik bood aan om langs te komen in de klas, voor als ze nog vragen hadden. “Ja, is altijd goed hoor”, zei de juf, “je kunt komen wanneer je tijd hebt.” Allright! Dus na afloop van de sesshin, hop, de klas in.

Zo leuk! “Nou allemaal even de spullen wegleggen en dan gaan we luisteren naar deze meneer”, zei de juf. Ze moet wel een beetje streng zijn, anders luisteren de kinderen natuurlijk niet. Maar toch waren ze volgens mij wat gehoorzamer dan Nederlandse kinderen. Ik heb ze bedankt dat ze zo stil waren, en gezegd hoe bijzonder we het vonden dat ze er waren, de dag ervoor. En of ze vragen hadden.

Nou, heb je een uurtje! Er waren misschien zo’n twintig kinderen in de klas, en volgens mij heeft iedereen minimaal twee vragen gesteld. Echt fantastisch, zo nieuwsgierig waren ze. Wat doen jullie de hele dag? En als je moet plassen, wat dan? Wat doe je als je mediteert? Mijn tante mediteert ook, maar die zit op een bal en ze zet er van die muziek bij aan. Toen ik vertelde dat je weleens in slaap kunt vallen tijdens het zitten, en dat ik in Japan wel eens een monnik heb zien omvallen: “en wat als je omvalt, en iemand anders lacht je uit, en je wordt boos, wat doe je dan?” En of er niemand in de lach schiet. En of je echt helemaal niet mag praten en of dat dan niet moeilijk is. En ook waarom. Waarom doe je het? Dus zelfs de Boeddha en de existentiële vraag zijn nog de revue gepasseerd.

Al met al ontroerend gaaf. Ik hoop maar dat zij het net zo mooi vonden als wij. En ik weet zeker dat er ééntje bij is, misschien ééntje maar, die later z’n tanden erin zet en niet loslaat totdat zij of hij erdoorheen is. Dat is de nieuwe generatie, een grote zenmeester van de toekomst, die woont in Hoepertingen.

16 Comments

  1. Mooi verhaal Ron, goed getroffen. Wist niet dat je nog de klas ingegaan was. Goed dat je dat gedaan hebt!

    Post a Reply
  2. Goeiemorgen!

    Dit prachtige mailtje mocht ik vanmorgen in mijn mailbox ontvangen. Ik, Marleen, de directie van de school Het appelmanneke, heb het met veel plezier gelezen. Ik wist er natuurlijk al van want zowel de kinderen als de juffen hadden mij al uitvoerig over hun magnifieke ervaring verteld! Heerlijk dat onze kinderen dit mochten ervaren, zoals u schrijft… misschien is er wel eentje bij die er ook later “iets” mee doet… Dat zou toch wondermooi zijn? Ik wil jullie graag nog heeeeel erg bedanken dat we erbij mochten zijn en dat we dit samen konden beleven!

    Warme groetjes,
    Marleen Soors

    Post a Reply
    • Dag Marleen, dankjewel voor je positieve reactie! Mooi, iedereen is er blij van :-).

      Post a Reply
  3. super Ron! Wat mooi en vertederend verslag. Warme groet, AJ

    Post a Reply
  4. Wat een leuk verslag om te lezen.
    Echt super, dat je kunt zitten met kinderen.
    Zo mooi ontstaan, opgebouwd.
    En zo mooi ook afgerond.
    Petje af!

    Ik mediteer nu bij zen.nl en ben in opleiding voor zenleraar. Eerder ook bij Dürckheimhuis en in klooster Zundert bij broeder Jef.
    Ik heb een onderwijsachtergrond.
    Zou het iets kunnen zijn om me te specialiseren in het mediteren met kinderen? Of is zen daar niet zo geschikt voor?

    Ineke

    Post a Reply
    • Hoi Ineke, dank voor je reactie. Voor wat het waard is, ik zou ‘t niet direct doen denk ik. Spelen is voor kinderen, zazen voor grote mensen. Vijf minuutjes voor een keer is prima, maar je moet er geen gewoonte van maken. Vind ik. Maar er schijnen mindfulnesscursussen te zijn voor kinderen, kun je misschien op googelen.

      Het lijkt me het allerbelangrijkst om niet haast-je-rep-je een ‘specialisatie’ te vinden. Je steekt veel tijd en vooral geld in de opleiding bij zen.nl. Wil je er (later) ook geld uithalen en zoek je een soort ‘gat in de markt’, een gebied waar je nog iets kunt doen? Als dat een drijfveer is of wordt, vertroebelt het misschien je oprechte beoefening.

      Eerst zelf goed de diepte in is belangrijk, loskomen van het denken in winst (wat voor soort winst dan ook), geluk (ook geluk ‘voor anderen’) en persoonlijke ontwikkeling en effectiviteit. Zolang het daarom gaat, is zen nepzen. Zen gaat om het ‘verliezen’ van jezelf, niet om het verbeteren van jezelf.

      Post a Reply
  5. Ik vond het super dat ik dit met mijn klas mocht meemaken. Ook de vraagronde achteraf was zeer interessant, de leerlingen hebben er van genoten. Nogmaals bedankt.

    Post a Reply
    • Dag Erna, dat was helemaal wederzijds. Dankjewel dat ik mocht langskomen. Top-klas en top-juf!

      Post a Reply
  6. Beste Ron, als mama van één van die “brave” kindertjes wil ik je ook bedanken voor de verrijking. Ik had het verhaal al in geuren en kleuren gehoord. Het is fijn te lezen dat het voor jullie ook een fijne ervaring was! Succes nog met al wat jullie doen.

    Post a Reply
    • Dag Elke, dankjewel voor je reactie. Goed om te horen! Het idee om samen te zitten is echt van Karin, die de training organiseerde. Ik was vooral onstuitbaar in m’n enthousiasme om er nog wat omheen te vertellen. Ze zijn “braaf”, maar ook heel oprecht en spontaan hoor. Een fijne klas / school!

      Post a Reply
  7. Als directeur van Kasteel Mariagaarde ben ik ontzettend dankbaar voor de unieke vormen van synergie die ontstaan wanneer groepen elkaar ‘vinden’. Dit is wel een heel bijzondere beleving en een ervaring die aan beide groepen, maar niet minder aan het ‘huis’ zelf, een herinnering laat die in menig opzicht DEUGD doet.
    Op deze manier kunnen we echt wel duidelijk maken dat we een stilteplek (willen/kunnen) zijn.
    Dank aan Karin voor deze stap en aan iedereen die er ervaringen aan toegevoegd heeft!
    Hartelijk
    Márnix

    Post a Reply
    • Beste Márnix, dank voor je reactie. Ja, dat het deugd doet, dat is een goed woord hiervoor. En ja, Mariagaarde is een prachtplek!

      Post a Reply
  8. Hallo,
    Ook ik ben een mama van een van die brave kindjes. En ook hier werd er in geuren en kleuren verteld over ‘de mensen waar ze stil voor moesten zijn’… Uit haar verhalen was ze ook een van de ‘spontane’ kindjes want …. Ze had toch wel enkele vragen gesteld tijdens de vragenronde in de klas. Bedankt voor de leuke ervaring…

    Karolien

    Post a Reply
    • Hoi Karolien, dankjewel voor je bericht. Fijn om te horen!

      Post a Reply
  9. Wow Ron, ben je nog de klas in geweest… Boefje, stiekem toch de drang om te praten he… Nee geintje. Het was een prachtige ervaring. Het deed me wel wat om die kinderen zo stil, nieuwsgierig, vreugdevol (?) en gedisciplineerd te zien. En wat was het stil!! Je kon echt een spelt horen vallen. Ongelofelijk! Het heeft indruk gemaakt.

    Tot de volgende zit.
    hartelijke groet,
    Fred

    Post a Reply
    • Ja man, ik had een onstuitbaar verlangen om erover te vertellen! Maar ik heb gewacht tot nadat de sesshin voorbij was. Zie je in september!

      Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

eighty three − seventy seven =

wordpress analytics